خیلی تنهام

کلاس یازدهم و هیچ دوستی ندارم که بتونم پیشش خود واقعیم باشم و کلا قابل اعتماد باشه ۵ ،۶ تایی دوست دارم که از کلاس ۷ باهاشون دوستم ولی فقط دوستیم و دوست صمیمی نیستیم نمیدونم واقعا چطور بگم مثلا امروز سر کلاس بودیم( از اون ۷ نفر ۲ نفرشون تو مدرسم و کلاسم هستن)بعد من هی باهاشون حرف میزدم و هی جوابمو نمیدادن که مثلا نشنیدی مو و اینا منم چیزی نگفتم تا زنگ سوم که هی من داشتم ازشون زبان میپرسیدم و جوابم و نمیدادن با هم میخندیدن منم عقب افتاد هی ازش میپرسیدم دیدم جواب نمیدن از معلم پرسیدم معلمم گفت من دیگه نمیگم یه بار بیشتر نمیگم دیگه مجبور شدم باز ازش پرسیدم یهو یکیشون گفت خانوم ما رو از دستت فلانی یعنی من نجات بدین چندبار چند بار سوال میپرسه هر چی میگیم نمیفهمه درحالی که اصلا به من جواب نمیدادن و میخندیدن .این هیچی یا مثلا از اول سال تا الان هر موقع زنگ تفریح میخوره اون دوتا خودشون پا میشن میرن به منم نمیگن بیا دیگه خودم میگم بچه ها وایسین منم بیام میرن میگن بیا .هفتم اینجوری نبودن اصلا البته هفتم یه اکیپ ۶ نفره بودیم و با این دوتا تنها نبودم ،اصلا خیلی احساس تنهایی میکنم من جوری هستم که خیلی آرومم و میان گرام پیش آدمای عادی که نمیشناسمشون خیلی آروم و ساکتم ولی پیش خانوادم و کسی که دوستشون دارم خیلی برونگرا میشم و حرف میزنم و میخندم ولی با این دوستام اصلا زیاد حرف نمیزدم و اینا که بخوای بگی از اول سال خیلی حرف میزدم که سرشون بره تو هم اکیپ ۶ نفرمون که با اون سه تای بیشتر صمیمی بودم ولی هیچوقت بهم اینجوری نگفتن یا اینجوری نکردن ولی خوب اونا یه مدرسه دیگن و من با اینا خیلی خوب بودم و برای دوتاشون کادو تولدم گرفتم ولی اونا برای من نگرفتن البته من نیازی به کادوشون ندارم🥲.بچه ها لطفا نیاین بگین باهاشون نباش و دوست جدید پیدا کن بچه های کلاسمون هر کی اکیپ خودشو داره پارسالم هنوز دوستام نیومده بودن هیچ کدوم منو وارد اکیپشون نمیکردن بعد من یه اخلاق بدی که دارم اینه که تنهایی رو اصلا دوست ندارم نمیتونم تنها یه گوشه کلاس بشینم باهاشون میمونم اما دیگه خیلی گرم نمیگیرم عین خودشون میشم. واقعا خیلی احساس تنهایی میکنم اکیپای دیگه رو تو مدرسه میبینم خیلی ناراحت میشم که چقدر با هم خوبن با چند تا از دوازدهمیا دوستم ولی خوب تو کلاسم نیستن و فقط زنگ تفریح میبینمشون الان واقعا نیاز دارم یه دوستی پیدا کنم که یارم باشه حرفامو بهش بزنم آروم بشم کنارش خود واقعیم باشم ،یه بار پارسال به مامانمم که گفتم میگفت مردم چه دغدغه هایی دارن بچه من چه دغدغش دوست پیدا نکردنه حتی پارسال وقتی هیچ اکیپی رام ندادن من تا چند ماه افسردگی گرفتم وقتی تو کلاس میدیم همه یکی بغل دستشون نشسته و من یه گوشه کلاس تنها میشستم هر موقع میخواستن گروهمون کنن بچه ها زود گروهشون رو مشخص میکردن منم میرفتم سر هر گروه میگفتم میشه تو گروهتون باشم میگفتن باشه یا یه موقع هایی معلم میدید من اضاف اومدم دیگه مینداختم تو یه گروه تا کلاس نهم اصلا اینجوری نبودم که انقدر حساس باشم مثلا اگه این حرفو دوستم کلاس نهم بهم گفته بود دو تا شوخی با هم میکردیم میگفتم خودت زیاد حرف میزنی و اینا مبخندیدیم الیته نه با این ۲ تا با اون ۳ تا که تو مدرسم نیستن ،از پارسال خیلی حساس شدم نسبت به این موضوع چون اولین سالی بود که تو کلاس با کسی دوست نبودم ولی خب با ۱۰ همای کلاس های دیگه دوست بودم. ببخشید که اینقدر زیاد شد ولی خوب دلم واقعا پر بود نیاز به یه آدم داشتم که باهاش حرف بزنم که کسی رو نداشتم اینجا گفتم.