شاید این جمله کلیشه ای شده باشه ولی چون کاملا مصداق داره و بسیار مهمه هیچ وقت از دغدغه های بشر حذف نمیشه
میگیم از بس گرفتاریم به خدا نمی رسیم غافل از اینکه از بس به خدا نمی رسیم گرفتاریم
من خودم اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد یادمه زندگی اینقدر سرد و تاریک نبود هوا آلوده نبود کمبود آب نبود اینقدر خانواده ها گوشه گیر نبودن رفت و آمد بود رودخونه هامون آب داشت ماهی داشت جنگلهامون پر از روزی بود کلی برف میومد اینقدر افسردگی فراگیر نشده بود و.........
با پیر شدن و از دور خارج شدن نسلهای دهه ۲۰ ۳۰ کم کم نسلهایی اومد که هر چند صاحب تحصیلات آکادمیک بودن و به لطف عصر ارتباطات همگام با تمدن جهانی بودند اما متاسفانه از لحاظ باور و اعتقادات فارغ از تحلیل عوامل روز به روز ضعیف تر شدند تا جایی که امروز عقاید آتئیستی و نیهلیستی و .. رو به راحتی به خورد نسل امروز می دن و حالا خروجی حال بدی که گریبان همه ی ما رو گرفته
یسبح لله ما فی السموات و الارض
هر آنچه در آسمانها و زمین است خداوند را تسبیح می گویند
قرآن حکیم
تمام کائنات هر لحظه در حال تسبیح خدواند هستن
دم و بازدم ما ذکر اوست و ما نمی دانیم وقتی در مدار کائنات چرخ را نچرخانیم حاصلش می شود این جهنمی که درش در حال دست و پا زدنیم
