چون کوچک هستیم چون به بی نهایت متصل نشدیم
یک حوض کوچک با افتادن سنگی درون آن سکون و ارامش اب آن به هم میریزد و اگر کمتر مثلا یک لیوان آب باشد حتی بخشی از محتویات درون ان به بیرون ظرف ریخته میشود و شاید خساراتی به برگه های و دست نوشته های ما روی میز[ زندگی]نیز بزند
اما هرچه وسعت درونی بزرگتر هرچه به اقیانوس وصل بود دیگر هیچ سنگی حتی کوه هم نمیتواند موجی درون ان ایجاد کند .
پس یک نگاه اینکه ما زود رنج شدیم بزرگ شدن مشکلات نیست کوچک تر شدن ظرفیت ما هست چون زندگی را خلاصه کردیم در مادیات و همین دور اطراف.
چون مقطعی فکر میکنیم چون به مبداء وصل نیستیم چون تمام موضوعات رو بصورت پازل نمیبینیم. چون از زاویه دید بالا به مسائل نگاه نمیکنیم.
