روایت نصرالله حدادی، تهرانشناس را درباره ماجرای نان در شهریور 1320که به تولید نانی به نام سیلو معروف شد میخوانید:
«پدرم میگفت در عرض کمتر از نصف روز، نان سنگک بزرگی که یک عباسی میخریدیم، شد 10عباسی.
نان چنان در تهران نایاب شد که آنچه دست مردم میرسید ترکیبی بود از خاک اره، شن، فضولات حیوانات و مقداری آرد و به قدری سفت بود که با چکش هم نمیشکست.
بعد از جنگ جهانی دوم که قحطی شد، مردم تنگدست شدند و نان هم گیرشان نمیآمد. برای همین ارتش وارد میشود و نانی به نام «نان سیلو» بین مردم توزیع میکند. البته پیش از آن زمان هم نانی به اسم نان سیلو بود، اما این نان با آن نان قدیم بسیار متفاوت بود. نان سیلوی قدیمی در واقع نانی تیرهرنگ، سفت و شبیه به آجر بود که دست مردم میدادند و با وجود قحطی چارهای جز خوردن آن نبود. این نان به «نان سیلو» و «نان آجری» مشهور شد. اما نان سیلوی جدید را فقط نانوایی ارتش میپخت و میفروخت. این نان در دکههای 2در 3، در جاهای شلوغ شهر مانند میدان توپخانه یا سر خیابان قورخانه در خیابان خیام عرضه میشد و قیمتش 3قران، بسیار ارزان بود تا مردم بتوانند بخرند. این نان حجیم، بزرگتر از 2آجر بود و سبوسداشت. نان سیلو میتوانست یک خانواده 5نفره را بهراحتی سیر کند.
