گاهی فرسودگی ما نه از ناامیدیِ کامل، بلکه از نوسانِ طولانی بین امید و ناامیدی میآید.
برای تابآوری در این وضعیت، روان به فشار برای «حال بهتر» نیاز ندارد؛ به ثباتهای کوچک و قابلاتکا نیاز دارد: کاهش ورودی خبر، ریتم منظم خواب، و ارتباط انسانیِ امن.
اینها ضعف نیستند؛ ابزارهای بقا و ادامه دادن هستند.
