با اینکه اشتباه زیاد کرد...
با اینکه بارها دلم رو شکست...
با اینکه تنها گذاشت...
باز هم نمیدونم چرا دلم گاهی پیششه.
عجیبه...
آدم باید بتونه فراموش کنه کسی رو که بلد نبود بمونه،
کسی رو که قدر ندونست،
کسی رو که رفت...
ولی دل، همیشه قانون خودش رو داره.
دل به منطق گوش نمیده.
دل گاهی به خاطرهها گیر میکنه،
نه به حقیقت.
من دلتنگِ کسی نیستم که اذیتم کرد...
من دلتنگِ اون لحظههام
که فکر میکردم میتونه درست باشه.
دلم برای امیدی تنگ شده
که توی وجودم ساخته بود...
برای رویایی که واقعی نشد...
و شاید سختترین بخشش اینه که
آدم دلش میخواد
حتی وقتی میدونه نباید...
