هو
هر که را خُلق و خوی فراخ دیدی ، و سخن گشاده و فراخ حوصله ، که دعای خیرِ همه عالم کند ، که از سخن او تو را گشادِ دل حاصل می شود و این عالم و تنگی او بر تو فراموش می شود آن فرشته است و بهشتی و آن که اندر او و اندر سخن او قبضی می بینی و تنگی و سردی ، آن شیطانی است و دوزخی.
شمس تبریزی
