(۱) ۱-اما آداب پذیرایی آن است که اوّلا تکلّف را ترک کند و هر چه در خانه موجود است پیش مهمان بگذارد و اگر چیزی حاضر نبود و مالی در اختیار نداشت نباید برای پذیرایی قرض بگیرد و خودش را به زحمت بیندازد. اگر موجودی به مقداری است که برای خوراک لازم خودش مورد نیاز است و در باطن راضی به دادن آن نباشد؛ نباید برای مهمان بیاورد.
فضیل، بارها میگفت: همین تکلّفها باعث جدایی بین مردم میشود، کسی برادر مؤمنش را دعوت میکند و در پذیرایی خود را به تکلّف میاندازد، همان تکلّف باعث میشود که دوباره نیاید.
یکی از بزرگان میگوید: من باکی ندارم، هر کس از برادران به خانۀ من بیایند، زیرا خودم را به زحمت نمی اندازم، بلکه هر چه دارم با آن پذیرایی میکنم در صورتی که اگر برای او خودم را به زحمت بیندازم از آمدن او ناراضی و ملول خواهم بود.
یکی از بزرگان نقل میکند: به منزل برادر مسلمانی وارد میشدم و او خودش را به زحمت میانداخت، گفتم: برادر! نه تو تنها که هستی چنین غذایی را میخوری و نه من؛ پس چرا وقتی به هم میرسیم غذای غیر معمولی بخوریم؟ بنابراین یا باید این تکلّف را از میان برداری و یا من از آمدن خودداری کنم. این بود که او تکلّف را ترک کرد و بدین وسیله دیدار ما پایدار ماند.
