از خدا بدم میاد

من فکر میکنم واژه خدا از خود داد میاد. چیزی که خودمون میتونیم به خودمون بدیم. الان چندین ساله من چیزی از آسمون ندیدم بعنوان لطف. ولی یه چیز برام یقین شده و اون اینه که یه ذره دانایی و آرامش بهتر از صد سال جستجوی خداست.

منم کم اوردم همه جی سخته منکه این هفته هر روز به هر نحوی برای بی پولی اشکم در میومد

سوال جالبی بود

فهمیدن این موضوع هیچ کمکی تا این لحظه به من یکی نکرده. برعکس هر وقت با آدمهایی که دوست دارم هستم حس انسانیت و زندگی و امید برام روشن میشه. درضمن به چیز بگم اگه خدایی هست شاید با این صفاتی که میگن نیست. نمیتونم تایید یا رد کنم. مثلا زن چیه؟ برای من که مرد هستم زن یک تعریف کلی هستش. بستگی به اون زنی داره که معرفی میکنن. خدای هندو چیه؟ کیه؟ خدای زرتشت ؟ خدای مسیحی؟ ایناش مهم نیست. خدای درونت اگه یافتنی باشه مهمه. به نظر من دنبالش نگردی بهتره.

نیازی نیست عذاب بکشه یه آدم خل هم باشه همینو میگه

اره وجود داره بزار یک واقعیت بگم برات یکی از رفیق هام یک تصادف خیلی سنگینی کرد حدود یکماه کما بود و دکترا و حتی رئیس بیمارستان گفته بودن ک دیگ برنمیگرده مرحله رضایت اعضا عضو بودن ک یکهو از کما میاد بیرون و صفر تا اسمون تعقیرات رفتاری داشته الان حدود سه سال خورده ای یک سوئیت داره همش همونجا نمیاد بیرون کارشو کلا تعطیل کرده مربی حرفه ای باشگاه بود چندتا باشگاه هم داشت ،ببینیش اصلا باور نمیکنی که این تصادف سخت داشته و کما داشته فک میکنی همین دیروز تمرین بوده باشگاه خوشتیپ و خوش هیکل ورزشی ک صدای خنده هاش کر میشی و فکر نمیکنی ک این سه سال اصلا همش داخل سوئیتش هست

من فقط این رو متوجه شدم خدا کسی رو ک دوست داشت باشه همه چی بهش میده و نمیذاره ذرهای غصه بخوره ولی کسی رو ک دوست نداشت باشه ب حال خودش رهاش میکنه تازه زجرش هم میده با چشای خودم دیدم ک میگم 💔

من خدا دارم. خدای خودم رو دارم. امیدوارم بهش. ولی نه مثل چیزی که توی کتابها نوشتن. میدونم که نسبت مستقیمی با پرهیزکاری داره. من هر وقت خودم رو تموم میدم خدا با کنه. اون در تناسب مستقیم با چیزیه که انجام میدم. هر وقت در مورد مشکلم از این و اون میپرسم با منه. یه جاهایی هم لحظه آخر از رنج درومدم. ولی واقعیت اینه که من وقتی که در آسایش هستم نباید تنبلی کنم. الان میتونم انتخاب کنم آیا بهتر دروغ بگم یا حقیقت. خدای درونت من داره میبینه

درکت میکنم 🫂