خواهرم ، بنده آقا هستم و اینطوریم ، یعنی اینقدر که خانوادم اذیتم کردن ، که ازشون نفرت دارم ولی باز دوسشون هم دارم و همیشه سلامتیشون رو میخوام ، ولی به نظر خودم ، اخلاقم با بقیه به جز پدرومادرم فوق العاده س ولی با پدرم ،نه اینکه همیشه دعوا کنیم ولی بعضی وقتا اذیتشون میکنم ، بخاطر همینم عذاب وجدان دارم ، چون آدم معتقدی هستم ولی واقعا تقصیرشون هم هست ، فقط سعی میکنم که این عصبانیم با اونا که. اونم همیشگی نیست ، در من عادی نشه و پایدار نشه ، ستم زیاد نیست ، ۱۸ سالمه ولی مطمعنم که بعدا که امید خدا ازدواج کنم با اگه طرف اخلاقش مد نظرم نباشه ، براش سنگ تمام میزارم و اگه اونم خوب باشه ، به هیچ وجه رفتاری که با پدرومادرم داشتم با اون نخواهم داشت ، ولی باز کلی نمیشه گفت ، برای من که صدق میکنه