بعد مرگم خواهشاً بر تن مکن رنگ سیاه
من کجا این رنگ پر نیرنگ مکاری کجا
تا که هستم بودنم را قدر هم نشناختی
بعد مرگم ارزشی دارد عزاداری کجا
در تمام عمر شد سهم من غم دیده رنج
مرهمی بر زخم من از دست دلداری کجا
هر چه میخواهی بپوش و هرچه میخواهی بنوش
هر چه باشد من کجا این مردم آزاری کجا...
خدا نکنه گلی
جمعیت اطراف مرا یار مپندار
یعقوب غریب است میان پسرانش
از سفره ما هر که نمک خورد، شرف برد
یک دوست اگر هست سلامی برسانش...
از شهیدان بطلب آنچه تمنا داری
بخدا کارگشای دلِ هر سوخته اند..
آنچه نامش زندگی بود ما را کشت
ماندهام آنچه نامش مرگ است با ما چه کند
زمانه دوخت لبم را به ریسمان سکوت
که عهد، عهد غم است و زمان، زمان سکوت
وصیت کردهام بعد از مرگم،
همراه من
دو فنجان چای هم دفن کنند!
شاید صحبتهای من با خدا به درازا کشید ...
بههرحال دلخوریها کم نیست ...
قبرهای کهنه را باران فقط تر میکند،
دیر میفهمی چه ساده میشود از یاد رفت!
حرف است فراوان و دگر حوصله ای نیست!
از بغضِ عمیقِ به گلویم گله ای نیست!
هر سطر پر از ناله و هر بند پر از درد
ما تلخ ترین صفحه ی تاریخ جهانیم........
من شکستم که نیوفتد تَرَکی بر دل تو
نشد آرام دلت، باز بگو میشکنم . .
نه ثروت تاکنون زاییده مردی
نه قصر و کاخ درمان کرده دردی
برو انسانیت را مشتری باش
قضاوت میشوی با آنچه کردی...
تا که خفتــــیم همه بیدار شدند
تا که مردیـــــم همگی یار شدند
قدر آن شیـــشه بدانید که هست
نه در آن لحظه که افتاد و شکست
