خدایا

ب قول مرتضی پاشایی هرچی راه میری تو شبها باز ته جاده سیاهه... منو تو یه عمره دوتا خط صافیم، شده عادت ماکه رویا ببافیم، بشینیموعشقو به بازی بگیریم، واسه زندگی کردنامون بمیریم... چه تلخه تو تنهایی شرمنده میشیم ،ماهاقهرمانیمو بازنده میشیم،مثل عصر پاییزی رنگ و رومون ، واسه خیلیا خاطرست آرزومون...!