من فک میکنم نتونم ب زندگی و روتین سابقم برگردم چون همش هر روز ک بیدار میشم تو فکر کارا و خاطرات بابامم تو فکر اینم ک قراره تو هر جایی از این ب بعد با ما نباشه جای خالیش کنار مامانم دیوونم میکنه فک نکنم دیگه برگردم ب زندگی بخندم و سابق بشم
چندماه اولش خیلی سخت بود کار هرروز گریه بود عکساش رو میدیدم گریه میکردم صداش میکردم بعد چند وقت بکم آروم تر شدم
آدم درگیرزندگی میشه ولی هنوزم میبنی یهو وسط کارهای روزمره با به اتفاق یه صدا یه حرکت یادش میفتم خاطراتش میاد جلو چشم دلم میگیره که دیگه نیستش صداش هنوز تو گوشمه بمیرم واسش من واسه دردهاش
سنگین تر از داغ بچه نیس
من نزدیک چهارساله ساله دختر ۸ ماهم فوت شده
زندگی بعد اون قشنگ نیس، خنده هات مصنوعیه
شادی هات الکیه
زندگی برات فقط یه تکراره که مجبوری سپریش کنی
حتی وسط خنده هات یادت میاد چه بلایی سرت اومده
عزیزم خیلی سخته به این زودی به حالت عادی برنمیگردی چرا فوت کردن؟چند سالشون بود؟شما مجردید؟
ببین عزیزم این چیزیه که برای اکثریت پیش میاد خوب عزاداری کن اما توش نمون پدرتون جایی رفتن که همه ما میریم دیر یا زود چون ناگهانی بوده مسلما سخت تره زمان نامرد همه چیو در خودش حل میکنه
عزیزم من بابامو از دست دادم. تا چهل روز حالم خیلی خیلی بد بود. عصبی و افسرده و پاچه گیر شده بودم. بعدش یک کم آروم شدم. یعنی بهت بگم دوسالی طول کشید تا با این غم کنار اومدم و پذیرفتم که بابام نیس.
ولی الان که نه سال گذشته هرروز به یادش هستم و فاتحه میخونم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
34 ثانیه پیش
34 ثانیه پیش
35 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
