گاهی فکر میکنم دنیا عجیب است، پر از صدا و شلوغی،
اما هنوز چیزهای کوچک هستند که قلب را آرام میکنند...
یک لبخند ساده، یک نگاه مهربان، یک لحظهی سکوت که فقط خودت هستی و حسهایت.
میدانم که گاهی راه سخت میشود،
اما همین سختیها باعث میشوند قدر روزهای آرام و روشن را بیشتر بدانیم.
و شاید مهمترین چیز، یاد گرفتن این باشد که با خودمان مهربان باشیم،
با همان کسی که همیشه کنار ماست، حتی وقتی همه چیز شلوغ و گیجکننده است... یعنی خودمان.
زندگی، همین لحظههای کوچک است که میمانند،
همین لحظههایی که میتوانی نفس بکشی، لبخند بزنی و دوباره امید داشته باشی.
