خسته ام😞

انقد کلافم سردرگمم خستم بعد از فوت بابام حد نداره😞😞نمیخوام کفر بگم نمیخوام دخالت کنم تو کار خداا ولی خواهشا یکی جواب منو منطقی میدونه بگه چراااا ی عده اصلااا داغ عزیزز نمیبینن اصلا سختی ب اون صورت نمیکشن تو زندگی ولی یکی مثه خانواده من ک تازه داشتیم طعم خوشی میچشیدیم باید بابام جوون و سالم یدفه ای بره و من و خانواده ام از هر دو طرف مادری و پدری بشیم اولین کسایی ک داغ عزیززدیدن حتی خاله عمه عمو داییا دختر خاله ها دلداری دادنشون کلیشه ایه چون ملموس نیست واسشون این داغ چون جای من نبودن چراااا من همیشه باید موزد ترحم بشمم چرااا من بقیه رو دلداری ندم؟؟؟ ترحم نکنم واسشون؟؟؟ چرا بعضیااااا تو خوشی غرقن بقیه نهههه چرااااااا