سلام وقت بخیر دوستان .من ی برادر دارم ۵ سال کوچیکتره ازم ۲۲ سالشه . وقتی مدرسه بود تا اخر دبیرستان معدل ۲۰ بود تو تیزهوشان.عشق پزشکی بود بس درساش خوب بود همه صداش میکردن اقا دکتر اینده حتی مدیر معاون مدرسش. سال اول کنکور اما پزشکی قبول نشد. چون درساش خوب بود پدرمادرم گفتن بشین سال بعد حتما قبولی تو. خودش هم خاست ک بشینه اماا سال دوم هم قبول نشد ک بدترم شد.خودشو باخته بود.باز دانشگاه ازاد اسمشو نوشتن بره ی لیسانسی بگیره اما هر ترم مشروط شد.نمیتونس بخونه مشکل افسردگی شدید گرفت ب خاطر این موضوع شوک شده چون تو تحصیل شکست خورد فک میکنه ماها ک خانوادش هستیم سرش کلا گذاشتیم .از دانشگا بیرون اومد خودش گفت میخام برم سربازی الان از افسردگی بدتر شده ب پرخاشگری شدید رسیده به افراد خونه پدرم حمله ور میشه میندازه تقصیر ماها ک نذاشتیم دکتر بشه از قصد.هر چی خودمون ساعت هاباش حرف میزنیم فایده نداره.ک هیچ بارها ساعت ها روانشناس باش حرف زده . ک هیج دکتر هم براش قرص نوشته ۶ ماهه هیچ فایده نداشته . در حدی قاط میزنه ک اورژانس اجتماعی اومد بردش. گفت احتمالا شوک بگیره وقتی قرص ج نمیده . حالم بده کسی تجربه مشابع داشته! نگرانم زیادچکنیم .دلم برای پدرمادرم میسوزه واقعا
من به زودی:
بگردم براش 🫂❤️
کاری ازم ساخته نیست فقط درکش میکنم
خودش کم کاری کرده تقصیر ندارید شما
ای وای عزیزم 😢
حق داشته شوک بشه بنده خدا
ی روزی خودش پشیمون میشه مطمئن باش
حقشو همین سهمیه دارا خوردن
لعنت به هرکی سهمیه داره واقعا
لعنت.
یکی از دوستای منم ۶ ساله پشت کنکور تجربیه به عشق پزشکی
درسم فوق العاده خوبه
اونم از اون لحاظ مشکل روانی پیدا کرده هرچی بهش میگیم برو آزاد برو پرستاری نمیتونه قبول کنه
من دانشجوی سال آخر پزشکی هستم. این پیام رو به برادرت نشون بده.
سلام. امیدوارم بهتر از روز قبلت باشی.
من جایی وایسادم که تو آرزوش رو داری باشی. اینو بدون که من خانوادم همگی پزشکن و از بچگی با آرزوی خانم دکتر شدن و پزشک بودن بزرگ شدم. پزشکی روزانه هم قبول شدم و علیرغم مخالفت خانوادم وارد این رشته شدم. میخوام بهت بگم واقعیت این رشته خیلی فاصله داره با اون چیزی که فکر میکنی. آدم هایی که توی این رشته هستن اغلب سلامت روانی پایینی دارن و علتش هم سنگینی درس ها و شیفت هاست . در نهایت مردم و سیستم فاسدی که قدر زحماتت رو نمیدونن، تورو ناامید میکنن از این حجم از سختی که داری متحمل میشی.
خیلی وقتا قبول نشدن توی رشته های علوم پزشکی یه نعمته!
پس حسرتش رو نخور و این رو یه موهبت ناخواسته بدون و راه خودت رو پیدا کن.
چون این قبری که داری توش گریه میکنی، توش مُرده نیست!
