بهنظرم نصیحتکردن ذاتاً چیز بدی نیست خیلی وقتها از سر دلسوزیه، از تجربه میاد، از اینکه یکی قبلاً یه راهی رو رفته و میخواد بگه حواست باشه اما واقعیت اینه که هر تجربهای نیاز به نصیحت نداره، و هر چیزی با شنیدنِ نظر بقیه حل نمیشه بعضی چیزها رو فقط وقتی میفهمی که خودت توش باشی،وقتی خودت اون فشار، اون تردید یا حتی اون اشتباه رو زندگی کرده باشی اونوقت ممکنه کاری که داری میکنی از نظر بقیه غلط باشه،اما خودت باهاش حداقل فعلاً به یه جور آرامش رسیدی حالا سؤال اینجاست
اگه من با انتخابم، درست یا غلط، فعلاً حالم بهتره،چرا بقیه انقدر اصرار دارن بگن داری اشتباه میکنی؟ شاید واقعاً اشتباه باشه شاید این آرامش موقتیه
شاید حتی لازم باشه دوباره زمین بخورم، دوباره خراب بشه،
تا به یه آگاهیای برسم که با هزار تا نصیحت هم بهدست نمیاد
با همین دید، این تاپیک رو باز میکنم تا با راهنمایی شما به نتیجه برسم و همگی
اگه درگیری ذهنیای دارید،مشکلی هست که اذیتتون میکنه،
یا حتی حرفی که نمیخواید یا نمیتونید واضح بگید،
میتونید اینجا بنویسید لازم نیست کامل توضیح بدید
میتونید کلی، پوشیده یا هرجوری که راحتترید حرف بزنید.
اگه نوشتن کمک میکنه یه کم آرومتر بشید،من میخونم گوش میدم و تا جایی که از دستم بربیاد، کنارتونم:)
