به عنوان کسی که پدر و مادرم فرهنگی و خواهرم هم دانشگاه فرهنگیان رفته و شوهرش پزشکه دارم نظرم رو میگم...
من نمیدونم این نظرات منفی یعنی چی؟
اول اینکه دخترای درسخون و سخت کوش فرهنگیان میارند و خیلی سخته قبول شدن داخلش البته بعد از پزشکی و پیرا پزشکی.. هر کسی هم که قبول نمیشه میره رشته های مدیریت و وکالت و عیره میخونه که بعدا میشه وکیل و کارمند و ...که البته کارمند یک شرکت خصوصی بودن خیلی هم مزیت نیست.
دوم اینکه از لحاظ سختی کار شما مسافت کسانی که سال های اول مجبور هستن روستا برن و نصف حقوقشون کرایه راه میشه یا کلا معلمی از لحاظ روحی و روانی خیلی آدم قوی میخواد کارمند فوقش قرار هست با ۴ نفر سر وکله بزنه نه ۴۰ نفر همراه با پدر و مادر و خانواده هاشون
سوم اینکه اینقدر پزشکی پزشکی نکنید پزشکا فقط یه اسمی داره والا داماد ما که بهترین دانشگاه توی تهران هم درست خونده حقوقش الان ۱۰ میلیون توی بیمارستانه...والا توی تحصیلش هم خواهرم خیلی کمک خرجش بود. پزشکی مثل قبلا نیست اگر بدون پشتوانه باشی تا ۱۵ سال که بری تخصص و طرح بگذرونی خبری از پول و درامد بالا نیست.
