درد و دل

من در همین جغرافیا به دنیا آمدم؛جایی که آدم زود یاد میگیردکم بخواهدو زود عادت کند.بزرگ شدم با سختیهایی که آرامآرام جزئی از زندگی شدند؛با گرانی،با ترسهای نگفته،با رویاهایی که اغلب به احتیاط ختم میشدند.سالها بعد مادر شدم و فهمیدم ترس میتواندشکل تازهای بگیرد.دیگر از خودم نمیترسیدم؛از آیندهی پسری میترسیدم که او هم، مثل من،بیانتخاب در همینجا به دنیا آمده بود.گاهی با خودم فکر میکردم کاش همهچیز آنقدر درست بودکه نه من به رفتن فکر میکردم و نه روزی نگران رفتنِ او میشدم.کاش میتوانست آیندهاش را همینجا بسازدبیدلکندن،بیدوپارگی،بیاجبار.اینها فریاد نبود؛نگرانیِ آرامِ مادری بودکه گذشتهاش را زندگی کرده و دلش میخواست آیندهی فرزندش شبیه تکرار همان ترسها نباشد.