کل فامیلای شوهرم اخلاقشون جوریه یه چیزی میگن
میزنن زیرش
مثلا یکی از فامیلاشون پشت شوهرم یه چیز گفت
اومدم به شوهرم تعریف کردم شوهرمم وقتی دیدتشون
گِلِگی کرده بود ازشون اونا هم گفتن نه ما نگفتیم زنت اشتباه متوجه شده یا گفتن ما کلا همچین حرفی نزدیم
بعد شوهرم به من میگه مگه گفتن؟
مطمئنی گفتن؟
این سوال هاش یعنی بمن شک داره
چجور ثابت کنم آخه... خیلی دو رو هستن
بعد من چون میشناسمشون چند بار میپرسم ازشون که مطمئن بشم
بعد دوباره میزنن زیرش میگن نه ما نگفتیم خیلی بیشعورن
صداشونو ضبط کن
بعد چهل سال عمر و تجربه دوتا زندگی
بهت میگم یجاهایی کر باش و در مقابل یجاهایی لال
خیلی چیزهایی که میشنوی نباید بازگو کنی
خودت ضرر میکنی میشی آدم دوبهم زن از دید دیگران
اونا ک اینقدر احمق نیستن جلوی تو از شوهرت بد بگن
لابد اشتباه متوجه شدی
لازم به ضبط نیس خوشت نمیاد رفت و آمد نکن
والا میگن تازه پشت منم به شوهرم بد میگن
مثلا میگن زنت فلان چیز گفت زنت فلانه مستقیم و غیر مستقیم یادش میدن
مثلا خاله شوهرم به جاریم میگفت شوهر این برد منو یه دکتر بد اصلا راضی نیستم بدبخت شوهرم ده بار بردتش دکتر
من اون ده بار هر جا خواستم برم با بدبختی اسنپ میگرفتم
جای تشکر پیش همه میگفت شوهر این برد دکتر من بدتر شدم راضی نیستم
نمیدونم والا پناه بر خدا
ما یه خانمی تو فامیل مون بود بنده خدا همه چی رو اشتباه متوجه میشد
میرفت دو به هم زنی میکرد ک آره فلانی پشتت اینو گفت در صورتی ک اصلا چنین چیزی وجود نداشت و زائده ذهن خودش بود تماماً
دیگه کم کم ابرو شم رفت
البته ایشون مادر بزرگش اسکیزوفرنی داشت یه رگههایی ازین بیماری انگار تو وجود این بنده خدا هم بود
