با یک بنده خدایی که نزدیکمم هست رفته بودیم خرید مانتو بعد میگفت خوش به حالت هرچقدر بخوای میتونی مانتو کوتاه بخری و بپوشی و زشت نیست برات (من تا حد ممکن سعی کردم با ادبیات مناسب سایت بیان کنم) ولی مثلا من نمیتونم و...
و اینارو با خنده میگفت خب حقیقتا من یا هر فرد لاغر دیگه که از این دست حرفها میشنویم خوشحال نمیشیم از شنیدنش😐💔
بعد یک بار رفته بودیم یک مطبی لازم بود دور شکم رو بگیرن بعد خانومه یکم با عجله گرفت نمیدونم دقیق چند گفت ولی حدود ۱۰ سانتی بیشتر عددشو به دست آورد و اینکه گفت خانومم شکمت بزرگه چرا به فکر لاغری نیستی و... بعد همونجا اون بنده خدا گفت کجا شکم من فلان قدره خانوم شما عجله نداری معلوم نیست حواست کجاست بده خودم بگیرم...با ناراحتی هم گفت...بعد تا مدت ها داشت ازش انتقاد میکرد که طرف شعور نداره و همینجوری به ملت میگه چاقی و...همه ام که میشنیدن این ماجرارو بهش حق میدادن...سوال اینجاست همون خانوم به منم گفت ای بابا تو هم که یه پاره گوشت به تنت نیست اصلا چیزی میخوری در روز و...حالا من که اینارو تعریف میکنم واسه بقیه میگن راست میگه دیگه اصلا خوب نیست انقد استخونی و...
نمیفهمم این حجم از دوگانگی رو؟ چرا اکثرا به این فکر نمیکنن که این حرفای به ظاهر از سر دلسوزی شون ممکنه برای ماهم ناراحت کننده و تخریبگر باشه😐
