ناامیدم

خوشبختم منم امید هستم

خدا بهت صبر بده و زندگیت رو روال بیفته به جز دعا چی کار می تونیم کنیم

منم یه زمانی از همین قرصا میخوردم هیچ اثری روم نداشت و قطش کردم

منکه بمیرم خوشحال هم میشم

انگار روحم اندازه صد ساله هاست البته من مشکلات شدید خانوادگی دارم هر کی جای من بود معتادی فراری ای چیزی میشد

ولی خب چیزی ازم نمونده لاشه مو هر روز با خودم حمل میکنم

آیا وضعت از منی ک تو ۱۵سالگی شوهرش دادن و تو۲۰طلاق گرف و نتونستم ب آرزوهاش برسه و از خوشبختی محروم شدبدتره؟الانم تومحدودیتم

اگه از اول تو گوشمون از دعا و این چیزا نمیخوندن شاید منو اسی وضع الانمون این نبود ادم باید شانسو اقبال داشته باشه بعضی ها شانس و اقبال دارن فکر میکنن ما زیادی بدبینیم

منم بعد ی دوره جنگیدن احساس ضعف شدیدمیکنم..ایشالا ک ب زودی خدا ب دلت آرامش بده

ببین اکثر ماهایی که انقدر بشدت حالمون بده اصولا مشکل خانوادگی و عدم مدیریتشونو داریم

منکه از تو خیلی بزرگترم ولی کله زندگیم از بچگی در حال بقا و دووم اوردن بودم تا زندگی کردن

من خیلی ارزوهام که به باد رفت چه جاها که نقش والدین خونه رو هم داشتم

فقط کاش بمیرم خودکشی رو هم گناه نمیدونم...واقعا نمیدونم چرا اینکار رو نمیکنم راحت شم

من تودوره ایی ک باید نوجوونی میکردم خانواده و فامیل برای سرنوشتم تصمیم گرفتن و آیندمو ب باد دادن.منم همش تو حالت جنگیدن و ادامه دادن بودم الان دیگ جونی برا ادامه دادن ندارم ۲۳سالمه و دارم تاوان تصمیمات بی اساس خانوادمو میدم.از خوشبختی محروم شدم.دلم رنگ جوونی روندید

ولی کلا خودکشی نکن.باز ی ته مونده امیدی آدم مجبوره داشته باشه.مجبوره

اگه عرضه اینکار رو داشتم تا الان انجام میدادم

ولی واقعا زندگی نمیکنم همین الانشم یه مرده متحرکم

کاش مرگ طبیعی بدون درد داشتم فقط برم از این دنیا

اینم شانس منو توعه بیخود نیست میگن یه خانواده بچه رو طلا میکنن یه خانواده بچه رو گوه

ما دو دستی شاشیدن تو بختو اقبالمون هعی هعی