(( در زمان طاعون ـ در ابتدا، واقعیت قطع شدن ارتباط با دنیای بیرون، کم و بیش در میان مردم پذیرفته شد؛
درست مثل هر ناراحتی موقت دیگری که تنها در چند مورد از عادات آن ها تداخل ایجاد می کرد.
اما رفته رفته، مردم متوجه شدند که به نوعی در حبس اند! ))
آنجا بود که ارزشمندترین و نایاب ترین چیز ارتباطات انسانی شد. عشق!؟...
