خیر اعتقادی ندارم
در مورد دیه باید بگم مهم ترین نقش دیه بازدارندگی هست به نظرم یعنی جلوی کشته شدن فرد رو میگیره نه اینکه برای بعد از مرگش باشه و با هیچ منطقی نمیتونم قبول کنم این موضوع رو
نتیجش میشه اینکه توی مترو قسمت عقب و جلوی مترو رو برای زن ها میذارن که اگه اتفاقی افتاد زن ها کشته بشن چون دیشون نصف مرده!
یا اگه یک مرد یک زن رو بکشه برای قصاص خانواده ی زن باید نصف دیه ی مرد رو به خانوادش بدن!!
اگر اسلام به فکر منافع مالی زنان بود حق ارثشون رو بیشتر میکرد چون اون دیه که میگین برای زنه فقط یک هشتمش به زن میرسه و بیشترش به فرزند پسر و ... میرسه!
و دیه فقط برای کشته شدن فرد نیست که در بسیاری از موارد آسیبی به بدن فرد وارد میشه که همچنان نصف مرده
اون که دیگه به فردی که آسیب دیده میرسه نه خانوادش؟
اینکه زن در خارج بخواد بره کشور دیگه با همسرش مشورت میکنه توجیح خوبی نیست دلیل این تفاوت بین زن و مرد رو در ایران متوجه نمیشم
چند وقت پیش کلیپی میدیدم که خانم وکیل در مورد یکی از پرونده هاش صحبت میکرد مرد و زنی به مشکل خورده بودن ولی مرد راضی به طلاق نمیشد ( برای آزار دادن همسرش) و زن درگیر بیاری بود که باید برای درمان به خارج از کشور میرفت و همسر خانم هم اجازه ی خروج از کشور نمیداد با وجود نامه ی پزشک باز هم قاضی قانع به صادر کردن حکم طلاق نمیشد و خانم بیمار در جریان روند طلاق فوت شد! شاید به ظاهر چنین قوانینی اهمیت خاصی نداشته باشن و بگین خوب زن اجازه میگیره برای خروج از کشور ولی زمانی که همه ی زندگیتون وابسته به این قوانین باشه میزان ظلم نسبت به زن رو درک میکنین
اوکی طلاق رو میشه ضمن عقد نوشت بماند که کلی دردسر داره برای زن و مرد میتونه بدون ارائه ی هیچ دلیل خاصی همسرش رو طلاق بده حرف من اینه که چرا قانون ایران به صورت پیش فرض همیشه طرف جنس مذکر رو گرفته؟
توی قرن بیست و یک هیچ انسان عاقلی همچین مسائلی رو نمیپذیره و خدا هم بهتر بود فکر اینجاشو میکرد من خودم تا یه جایی همش خودم رو توجیه میکردم که عقل انسان برای درک این موضوع کافی نیست ولی دیگه نمیپذیرم...
تصمیم گرفتم صرفا کاری که با عقل و شعور خودم به عنوان یک انسان مطابقه انجام بدم و در قبال چیزی که توانایی درکش رو نداشتم مسئولیتی رو متوجه خودم نمیدونم