واقعا بلد نیستم چجوری حرفم بزنم اصلا چجوری بخوام با کسی ارتباط بگیرم خیلی واسم سخته همه اینا به خاطر مامانمه انگار افسردگی داره تو جمع همش ساکت فقط نقش تماشاچی داشت منم بچه بودم به اون نگاه میکردم هیچی نمیگفت هیچ کاری نمیکرد همش باید حسرت بچههای دیگه میخوردم که چقد حالشون خوبه ماماناشون چقد بهشون اهمیت میدن
انقد اوضاعم بده که تا حالا هیچ دوستی نداشتم اگرم پسری بیاد سمتم نمیتونم ارتباط بگیرم
با دوست های برونگرا بیشتر رفت آمد داشته باش
سلام خوبی خوشگلم؟
مامانتو مقصر ندون بعضی از ادما زاتن درونگران من مامانم بشدت برونگراس ولی مثلن با این حال خود من واقعن نمیتونم ارتباط بگیرم
اولین بار ها همیشه سختن
وقتی تابو شکسته بشه میبینی که میشه ارتباط گرفت
کافیه اولین بار سعی کنی
اولین قدم برا ارتباط گرفتن اینه دنبال مقصر نباش 👀
من وضعیتم خراب بود
یهمدت رفتم یه جایی کار کردم چند درصدبهتر شدم
ولی بازم هست اضطراب اجتماعیم
قرص میخورم🚶♀️🕳
برو سرکار دانشگاه کلاس های مختلف خودتو مجبور کن صحبت کنی تو پارک اتوبوس با خانوما حرف بزن الکی هم که شده تو که دوباره نمیبینیشون تمرین کن باهاشون🌝
برو تو جمع چهار تا اشتباه کن یاد میگیری فقط خودت رو توموقعیت قرار بده
تا وقتی خودتو پیدا نکردی، با پسری آشنا نشو.
ارتباط با بقیه هم کاری نداره. سعی کن آروم آروم شروع کنی. سعی کن لبخند بزنی و احوال پرسی روزمره و از حرف زدن درباره کارای روزمره شروع کنی و تو هیچ کاری زیاده روی نکنی. مثلا زیاد سوال نپرسی. حد تعادل. کم کم خودت دستت میاد و عین آب خوردن برات میشه.
حالا من دوست دارم یک دقیقه توی یک جمع ساکت باشم. خب خیلی اظهار نظر میکنم. اینم بده
یه دوره فن بیان برو حتی اگه کوتاه باشه بهت اعتماد بنفس میده
در مورد مادرت اینجوری نگو ربطی نداره
میدونم سختته، میفهمم. مجبوری یه راه پیدا کنی بری تو اجتماع . کلاسهای هنری، ورزشی......
یا حتی اگه مشکل نداری تئاتر
من با تدریس و باشگاه بهتر شدم.
مامات منم دقیقا همینطوریه دقیقا. منم تا ی سنی کپی برابر اصل خودش بودم اما وقتی خودم ب این اگاه شدم ک ناخوداگاه دارم شبیه اون میشم تونستم تغییرش بدم چون اصلا چیز خوبی نیست.
