من از یه خانواده پرجمعیتم که همه تو ۲۰ سالگی ازدواج کردن و من موندم درس خوندم از ۱۷ سالگی سرکار رفتم که بتونم با کار کردن کمک خرج بابا باشم که به لطف خدا تاحدودب موفق بودم الان که ۳۵ سالم شده شغل خودمو دارم تحصیلات و درآمد و ماشین خودمو دارم گاهی هوای خواهرامو دارم و پدر مادرم که همه جوره حمایتشون میکنم اما خب بعد از کسالت پدرم و زمین گیر شدنش هرچی داشتیم جمع کردیم نهایت تونستن تو یکی از محله های حاشیه شهر تهران خونه بخرن..مساله اینه من تو یه خیریه داوطلب کار میکردم انگار هرچی خودم کمبود داشتم دوسداشتم به بچه های دیگه اون حسو بدم که کمبودی نداشته باشن ماهی یه آرزو برآورده کنم اونجا با پارتنرم آشنا شدم سه سال و نیم روزای خوب و بد کنارهم بودیم ...برای خواستگاری با خانوادش صحبت کرد و اشتباهش این بود صادقانه به مادرش گفته چندباری هم خونه دعوتم کرده و حالا مادرش مخالف بدون اینکه منو ببینه بشناسه میگه اونا فقیرن میشی خودپرداز خونوداش و بزور راضیش کرده بیاد تحقیق و اومده محل مارو دیده گفته این جا
کجاست اومدی از دهات زن بگیری نکنه این ازوناست که تو خیریه کمک میگرفتن تو بهش کمک میکردی حتما نکنه گوشت و مرغ خونه کم میشد تو میبردی به اینا میدادی ..این دختره کیه حتما چیزخورت کرده این بی صاحاب بوده که میومده خونه ننه باباش میدونن و من پاپیش نمیذارم کی ازین بیابون زن میگیره کلی فوش به پسرش داده ...اینا رو به پسرش گفته اونم بمن...خیلی گریه کردم منیکه هیچوقت نخواستم باری بشم رو سر خونوادم حتی تو رابطمم اگه برام یه آب معدنی میخرید من میرفتم دوتا میخریدم جبران کنم نمیدونم چه کنم اونا هم شمال تهران نیستن که غرب تهران میشینن..دیشبم دوست پسرم گفته من دیگه خونه نمیام مامانشم خودشو زده بود به غش کردن آمبولانس اوردن گفته همه چیش طبیعیه حالا به پسره گفته شماره دختره رو بده تا حالیش کنم پسرم ساده نیست ..جالبه مادرش کارشناسی روانشناسی داره
