راستش من ادمی هستم ک نه دلم میخواد با زبونم دل کسی رو بشکنم نه زخم زبان میزنم نه با دیگران با بددهنی و لفظ زشت حرف میزنم دلم میخواد دیگران کنارم حس امنیت کنن ک خوب خداراشکر تونستم این کار رو کنم اما .....
من یک خصلتی دارم اگر کسی با حرفی ک بهم زده باعث بشه دل من بشکنه به غرورم بر بخوره و بهم ضربه بزنه من هرگز نه دلم نه ذهنم نمیتونن فراموشش کنن و شاید از دید بیرون بگن من کینه ای نسبت به اونا دارم .....
آیا این حق من نیست؟ این یک خصلت بده؟
وای منم بشددددت
منم اینطوریم و تا ابد نمیبخشم و مثل قبل نیستم باهاش
تازه به چشماش هم نگاه نمیکنم
خیلی خصلت بدیه واقعا ،مادر من اینجوریه الانم سر یه حرف باهام قهر کرده آشتیم نمیکنه ...
اونوقت من سر یه ساعت آشتی میکنم 🫤
نمیشه گفت خیلی ویژگی بدیه ولی سعی کن اینجوری نباشی خودت اذیت میشی
من میبخشم فقط شاید دیگه ارتباطم مثل قبل با طرف نشه اونم چون برای سلامت روانم ارزش قائلم
تا آخر عمرت یادت میمونه؟
من دو سه روز اینجوریم و ناراحتم از طرف ولی بعد فراموش میکنم و میبخشم
میفهمم چی میگی منم شرایط تو رو دارم
دقیقا مال منم فامیل نزدیکه
یکی دو تا هم نیست تعدادش
ولی من قیدشونو زدم نه بهشون فکر میکنم نه به کارا و رفتارشون با من چه جلوم و چه پشتم حرفی زدن یا خنجر زدن
بهترین کار اینه که کلا از زندگیت بندازیشون بیرون این آدمای سمی رو
هر چند که مجبوری در حد سلام و علیک یا معاشرت تحمل شون کنی
جدا از این موضوع خیلی وقت ها شده ک من اصلا قصد خودنمایی و غرور رو جلو فامیل ندارم اما بقیه انگار بدشون میاد و من با کمال سادگی رفتارم دیده میشم و احترام قائلن برام ک خوب من هم کاملا متواضع رفتار میکنم ......
با همه دوست دارم خوب رفتار کنم دوست دارم دیگران رو همونطور ک هستن دوست داشته باشم اما باز هم عده ای هستن ک از من خوششون نیاد
