همیشه سیاهی و سفیدی در کنار هم هست. هیچوقت سفیدی مطلق و هیچوقت سیاهی مطلق نیست و نمیتونه باشه.
و خیلی وقتا به رفتار ما بستگی نداره. خیلی وقتا سیاهی طرف اونقدر زیاده که تو هرچقدر سعی کنی سفیدی بدی بهش، نمیشه عملا. چه بسا، برعکس هم عمل میکنه این کار. تو سعی میکنی بهش سفیدی بدی ولی بدتر باعث میشه طرف سیاه تر بشه.
گاهی منفی در منفی میشه مثبت. گاهی باید با بد، بد برخورد کرد که به خودش بیاد. هرچند کسی که دلش زیادی سیاه شده، با روش منفی هم درست نمیشه. پس بیخیاله آدما. آدما رو توی تاریکی خودشون رها کنین. نه دعا کنین براش نه چیزی. من این راه رو تا تهش رفتم درمورد اطرافیانم. از روی تجربه میگم. ول کنین آدما رو. ما مسئول خوبی و بدی هیچکس نیستیم. ما فقط مسئول خودمونیم.