مشاعره

یا کنج قفس یا مرگ این بخت کبوترهاست

دنیا پل باریکی بین بد و بدتر هاست

هر طور دلم میخواست آینده جلو میرفت

هر شعبده ای دستش رو میشد و لو میرفت

ای آیه ی تنهایی ای سوره مایوسم

هر قدر خدا باشی من دست نمیبوسم

نفرین کدام احساس خون کرد جهانم را

با جهد چه جادویی بستند دهانم را

ای جان ودل فدایت ای همه کار برایت

بزن تو یک لبخند تا من کنم صدایت

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را

او که نتوان یافت همانندش را

ای آرزوی دیرین ای سیب ترشو شیرین

بیا همسفرم شو ای آنکه زمن دورین

نگو که من نگفتهام ، تو بارها شنیدهای
نه از لبم که از نگاه عاشقم تو دیدهای
نگو که من نگفتهام ، به شعر من نگاه کن
که در تمام بیت من به قافیه تنیدهای
نگو که من نگفتهام ، خجالتم امان نداد
که در خیال بوسهات به کام من رسیدهای
نگو که من نگفتهام، به التماس گفتهام
که بر تن نزار من تو روح خود دمیدهای
نگو که من نگفتهام ، به خنده اکتفا مکن
که حال هر شب مرا تو یک شبم ندیدهای
و این غزل برای من چو التماس آخر است
نگو که من نگفتهام ، تو بارها شنیدهای !

ای که شعر میسرایید در این زمستان سرد

کسی هنر ندارد مشاعره کند بااین درد

یار غمگسار ما رفت زغمو دردم

ی روزی بهار بودم الان پائیز زردم

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

یک روز خواهی آمد تو بر مزار سردم

یکباره خواهی فهمید نا گفته های دردم

من زمهرو وفا شهره ی شهر بودم

به ناگه خزان آمد امان ندادمرگم

میبینمت از دور و زیاد است همین هم
این سوختهدل ساخته با کمتر از این هم
صدبار صدایت زدم اما نشنیدی
یک چشم بگردان به من گوشهنشین هم
عشقی که زمینی نشود فایدهاش چیست؟
ای ماه بینداز نگاهی به زمین هم
گفتی که ز خود بگذر و دیدی که گذشتم
از روح و روان هم، تن و جان هم، دل و دین هم
از پیچ و خم رود گذشتیم و رسیدیم
از چشمۀ تردید به دریای یقین هم
ای زاهد اگر منکر عشقی به جهنم!
ما با تو نیاییم به فردوس برین هم

من زدوری تو برگم رنگ خزان شد

تا در مدح تو بودم ناگه وقت اذان شد

درین سرای بی کسی کسی به در نمیزند

به دشت پرملال ما پرنده پر نمیزند

دستی برگشودم تا کنم نوازش تورا

ای جان بقربانت تو بپذیر خواهش مرا

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

از جان خود گذشته ام به عشق تو سرشته ام

من این پیمان عشق را باخون خود نوشته ام