مثلا رفتارای طبیعی نوزادم رو میگم عه نکنه مریضه نکنه اونجوریه نکنه اینکارو میکنه دور از جون فلج مغزی باشه
خسته شدم هربار ب این بچه نگاه میکنم گریه ام میگیره یه چیز عادی تو ذهنم اونقدر بزرگ مبشه اونقدر منو دنبال خودش میکشونه تا خستم کنه انقدر که دیگه سیرم از زندگیم کاش بچه نداشتم خودمو میکشتم...مدااام چیزای منفی رو میبینم هربار دنبال عیب ایراد میگردم تو این بچه من واقعا مادر خوبی نیستم این حس عذابم میده حتی دخترم سه سالشه گناه داره کاش من مادرشون نبودم...
