حس میکنم تا اینجای زندگیم آدم داغونی بودم
خیلی تو خونه بابام اذیت شدم انقدر جو خونه و ارتباط با پدرم متشنج بود درس نمیخوندم فقط تو خیالم تصور میکردم یه دختر خوشبختم تو یه خونه قشنگ با یه همسر مهربون زندگی میکنم
کلا بی عقل بودم بشدت
تربیت هم نشدم بااینکه پدرمادرتحصیلات دانشگاهی داشتن اما عین علف کنارجوب بزرگ شدم نه هنری نه مطالعه ای نه هیچی
رشته مورد علاقمو نذاشتن بخونم از بی انگیزگی چرتترین رشته دانشگاهی خوندم که بازار کاری نداره
فقط میخواستم سریع ازدواج کنم که بازم بدون مطالعه زدم به کاهدون و شروع بدبختیای من از همون به صورت جدی صورت گرفت از زود بچه دار شدن کارنکردن ترکوندن هیکل و قیافه تا کلی آسیب بدتری که به خودم وارد کردم
