یکم من جسارت پرویی ندارم

من الان کلاس خودشناسی شرکت میکنم دکتر میگفت وقتی به جا جواب ادمارو نمیدی بعدا یهو منفجر میشی

میگه همیشه به جا باید واسه ادما مرز مشخص کنین و جوابشونو بدین

وای این دقیقا مشکل منم هس نه حوصله نه جرات جواب دادن دارم نه بلدم حرف بزنم و منظورمو برسونم هر جا میرم تنها میمونم حقمو میخورن اذیتم میکنن نمیتونم از خودم دفاع کنم هیشکی هم مثل من نیس هر جا میرم فقط من این شکلیم تنها و بی زبون که ازم سو استفاده میکنن اونا سرم داد میزنن من هیچی نمیگم خودمم جرات نمیکنم ازشون چیزی بخوام ولی همه از من میخوان نمیتونمم دل کسیو بشکونم فکر میکنم اینجوری با من دوست میشن ولی برعکس عمل میکنه همه اونایی رو دوس دارن که برا خودشون ارزش قائلن و به اونا احترام میزارن نه کسایی که از خودشون میگذرن اونارو آدم حساب نمیکنن

خیلی دارم اذیت میشم بخاطر این اخلاقم از بچگی این شکلی بودم درست نمیشم نه تو مدرسه دوستی داشتم نه دانشگاه الانم نمیتونم سرکار برم چون روح و روانم خیلی اسیب میبینه بدجور تحت فشار میمونم نمیتونم تو جامعه باشم از آدما بدم میاد تنهایی در میان انسانها خیلی خیلی بده چون یه نفرم مثل من نیس تنها بمونه ولی تنهایی تو خونه رو دوس دارم در آرامش خودم

منم میخام مثل بقیه رفیق داشته باشم با هم بریم بیرون ولی از طرفی حوصله هیچیو ندارم بلد نیستم حرف بزنم

منم میخام ازدواج کنم با همسرم بریم مسافرت ولی هیشکی نیس با هر کی هم اشنا میشم به دو ماه نمیکشه

از همه مهمتر پول ندارم چون سرکار رفتن برام مثل جهنم شده

منم دور و برم ادمایی دارم که به قول داداشم فحش خونشون هر از چندگاهی میفته باید یه کلفتی بارشون کنی تا خفه خون بگیرن وگرنه اروم نمیشن

نمیتونم تغییر کنم خیلی سختههه اصلا حس میکنم شدنی نیس تنبلی هم نمیزاره اقدامی بکنم خیلی بی حوصله و کم انرژیم از اجتماع فراریم چون عذاب میکشم تو جمع و بین آدما

رفتار خوبی باهام ندارن و منم خیلی حساسم

تو یه جمعی سه نفره یا بیشتر باشم اونا حرف میزنن من ساکت میمونم حرفی برا گفتن ندارم اگه هم داشته باشم جراتشو ندارم بگم انگار من ادم نیستم اونا فقط حق دارن حرف بزنن حس میکنم من اگه حرف بزنم کسی مجبور نیس گوش بده قلبم تند تند میزنه بخام یه نظری بدم دستام میلرزه بیخیال میشم حرفام یادم میره جمله ای بخام بگم یهو یه کلمه وسطش پیدا نمیکنم برا اینکه ضایع نشم و مسخرم نکنن حرفی نمیزنم بلد نیستم شوخی کنم هیچی بلد نیستم حتی میترسم برم پیش روانشناس نتونم دردمو بگم حرفام یادم بره حتی شنونده خوبی هم نیستم چون تمرکز ندارم و حواسم پرته

نمیدونم منم واقعا انگار ذاتم و تقدیرم اینه ولی خواهرم مثل من نیس بگم صدرصد بخاطر خانوادس

از همه بیشتر این اذیتم میکنه که هر جا برم فقط منم که اینجوریم و تنها میمونم انگار تو این دنیای به این بزرگی هبشکی مثل من نیس 🥲🥲🥲🥲

میدونی چیه از اینم خجالت میکشم که همه حداقل یه دوستی دارن یا پیدا میکنن تو محیطایی که میرم ولی من هیچی

از تنهایی خجالت میکشم همش تو دلم میگم بقیه چه فکری در موردم میکنن دوست دارم ناپدید شم منو نبینن

جمع که چه عرض کنم حس میکنم به این دنیا تعلق ندارم

عروسی فامیل هم میرم همه با هم میرقصن من یه گوشه با مامانم میشینم فقط نگاه میکنم کسیو ندارم باهاش برقصم مامانم هی میگه پاشو برقص میگم تنهایی که نمیشه خب