هیچ وقت فک نمیکردم ولی واقعا به دوستای متاهلم حسودی میکنم نه به همشون. به اون هایی که عاشق شدن واقعاو شوهرشون هم عاشقشونه. ینی حس میکنم این قفله برام. ذهنم همش درگیر تحلیل و مقایسه میشه وقتی از قیافه یکی خوشم میاد و بعضیها رو هم اصلا نمیپسندم
بنظرتون چکار کنم
نه بابا اینجوری هم نیست، متاهلی دردسر های خودش رو هم داره، فعلا تو این شرایط مجردی بهتره
بموقعش دلت گیر میکنه
بخدا ازبیرون اینجوریه
هیشکی نمیاد همه چیز زندگیشو برا کسی بگه
اما شما وقتی میبینی موردخوبی هست، قبول کن، و سخت گیر نباش
رفته رفته فرصتای خوبت کمترمیشن
متاهلی خیلی مزخرفه
ازدواج پره از چالش استرس
فک میکنم وقتی سنمون میره بالاتر طبیعیه ک یسری چیزا بخوایم از زندگی
متاهلی هم با وجود همه ی مشکلاتش ولی وقتی ب سنش میرسی دیگه میخوای و انتخابش میکنی
سختیش همینه ک بشه آدم درست رو پیدا کرد
