حالم خوب نیست

منظرم مشکلمو به هیچکسی نمیگم نه دوستانم نه فامیلامون منظورم یواش یواش بگم تا بعدا شوکه نشن حرفم اینه.تو بیرون همه من و شوهرمو خوب میبینند ولی همش دعوا و فحش.یه هویی بخوایم جدا بشیم همه فکر میکنند شوهرم منو نخواسته

پدرو مادرم و خواهرم میدونن ولی هیچ دوستی ندارم باهاش دردو دل کنم رابطم هم با فامیلامون خوب نیست صمیمی نیستم.ولی یهویی بشنون ما دارین جدا میشیم میگن شوهرش نخواسته اینها که باهم خوب بودند شوهرش که بهش میرسید باهم خوش بودند حتما شوهرش نخواسته.میفهمی چی میگم.ولی کاش یواش یواش همه ببیند که چجوریه شوهرم آدم بددهن آدم زورگو آدمیه که میخواد منو از خانوادم جدا کنه تهمت میزنه و اذیتم میکنه.میفهمی چی میگم فقط قورت میدم انکاری سر نامزد قبلیم که همه از اون دفاع کردند دیگه نمیخوام کسی مشکلاتمونو بفهمه.واقعا همه ی فک و فامیلامون از اونها دفاع کردند شوهره عیاش بود ولی سر این واقعا ترس تو وجودم ریخته.شوهرم به پدرم فحش میده آرزوی مردن پدر منو داره ولی از فامیلامون بریدم انگاری اینبارم بگم بفهمند منو مقصر خواهند داد.میترسم😔😔😭😭

هرچی میخره نشون میدم بگم شوهر من منو دوست داره ولی از داخل فقط دعوا و متنفر بودن.شوهرم تو یک شهر ده ای هستش دیر به دیر میاد.ولی وقتی میاد جوری بیرون نشون میدیم که انگاری خوشبخت ترین آدمیم ولی دعوا حتی بین دو خانواده وچود اومده و بحث و اعصاب خورد کنی منم بخاطر ترسم که اونوری فامیلامون هیچکس پشتم نایستادن جز پدرو مادرم.اعصابم داغونه😭😭😣😣

پس به کسی نگم.چون واقعا اون دفعه هیچکس پشتمون نایستاد فک و فامیل پدرم حتی محبت الکی هیچکدومشون.