چرا بیدارین

من خودم رسمی صحبت میکنم

اما شما فارسی سخت صحبت میکنید

ادم جواب کم میاره

شاید بیش از اندازه با ادبیات کهن مانوس شدم؟

استخدام واژه هام عجیب و غریبه؟ یا فعل و فاعل هارو درست نمیارم؟ 😅😅

یا قمر بنی هاشم

یه دور جملات خودتون رو بخونید

الان من چه جوابی بدم به این سخنان آکنده از فارسی کهن

مبخواین مثل خودتون چند جمله باهاتون حرف بزنم تا متوجه منظورم بشین ؟

اگه خیلی ساده بگم

میگم که، آیا من از لغت های سخت استفاده میکنم؟

یا متنی که می نویسم سخته قابل استفاده نیست؟!

سخت شد😅😅🥲

اجازه بدین لغت نامه ی دهخدا رو آماده بکنم، چشم.

بله، هستم خدمتتون!

منطورتون رو متوجه شدم

از شدت وعجیب بودن استفاده از واژه ها در یه صحبت معمولی تعجب کردم

اره، متاسفانه من اینجوری می نوسم🥲

دوستان هم میگن که خیلی سطح بالا حرف میزنی😐🤣

اول من فک کردم ادعاتون میشه که اینجوری حرف میزنید متوجه شدم نه اینطور نیست

خدمت از ماست

شما خودت یه پا لغت نامه ای نیازی نیست

ممنون

خب بسم الله شروع می کنیم

در پیام بعدی

ارسال از شما

ترجمه و پاسخ از بنده

اگه میشه یه موضوع یه چیزی بگین تا من مثل شما در موردش حرف بزنم

خودم کم آوردم

شاید در موضوع خاص ذهن یاری نکنن یا واژگانِ خوبی به ذهن نیاد.

ولی اگه در همین صحبت های روزانه لغت های خوب و جدید و جالب استفاده کنیم خیلی بهتره.

هر چند از جهت فصاحت و بلاغت ادبی، لغات باید ساده و قابل درک برای همه و عموم باشه، ولی ظاهرا سرکار خانوم از عنوان عموم خروج موضوعی دارید و حقیقتا داخل در خواص هستید!

شاید در موضوع خاص ذهن یاری نکنن یا واژگانِ خوبی به ذهن نیاد.

ولی اگه در همین صحبت های روزانه لغت های خوب و جدید و جالب استفاده کنیم خیلی بهتره.

هر چند از جهت فصاحت و بلاغت ادبی، لغات باید ساده و قابل درک برای همه و عموم باشه، ولی ظاهرا سرکار خانوم از عنوان عموم خروج موضوعی دارید و حقیقتا داخل در خواص هستید!

در ایام جوانی، هنگامی که عقربههای سال به چهارصد و چهارمین دور قمر میرسید، این شخص در محاوره روزمره، زبان پارسی دیرینه را به کار میبست. در به کار بردن کلمات فصیح و مضامین انشیائی، چنان افراط مینمود که گویی یکی از شاگردان مکتب استاد طوس، فردوسی بزرگ، به تماشا ایستاده است

نظارهای که با هر کلمه نغز و هر لفظ ادیبانهاش، وسعت مییافت و چشمها را از فرط حیرت گشادهتر میکرد.

هرگاه که قصدِ همسخنی و مبادلهٔ کلامی اندک با او داشتی، در یافتنِ واژهای که درخورِ مقامِ گفتارِ او باشد، خجل و ناتوان میشدی.

این وضع، بسانِ نبردی بود که میان دو گروه صفآرایی نماید؛ آنگونه که گویی میدانِ مصاف، تقابلِ زورآزمایانهٔ تیمهای لیگِ آزادگانِ ایران باشد و حریفِ ما، آن مقتدر، همچون سَروَرِ تیمِ «رئالِ» جهانی.

ما در زمرهٔ همان لیگآزادگان بودیم و او، بیبدیل، همچون «رئال مادرید»ی در اوجِ قدرت و شوکت.