حقیقتا چند وقته توی انتخاب دوست به خودم شک میکنم و هی به خودم میگم نه تو با همه مشکل داری و از هر کی یه ایرادی میگیری چون من یه اخلاقی دارم که بعضی وقتا یکی از دوبرایام شدیدا میره رو مخم و همه چیزش برام ازاردهنده میشه
ولی مثلا یکی از صمیمی ترین دوستام از اون دسته دختراست که عاشق اینه که توجه پسرا رو داشته باشه(خودش میگه برداشت من نیست) و من اصلا از مرکز توجه بودن خوشم نمیاد و چون ما باهم دوستیم و همه جا باهم هستیم منم معذب میشم مثلا یهو تو مترو از یکی خوشش میاد شروع میکنه به زل زدن و نگاه عشوه ای به طرف انداختن
شاید با خودتون بگید خب باهاش قطع ارتباط کن یا رابطتو کم کن ولی خب اینجوری نیست اون ادم هم نقاط مثبت خودشو داره
و من چون نسبت به خودم این تصور رو دارم که نمیتونم با هیچکس دوست صمیمی باشم دوباره قطع ارتباط کردنم این حسو دوباره بهم یاداوری میکنه
