حستون به فامیلاتون چیه

بستگی داره به کدومشون

همه جور. آدمی هست

حس خاصی ندارم

از همشون فاصله گرفتم

احترام عزت بینمون هست

ولی خیلی خیلی دیر میبینیم همو

بی حسی زدم حسشون نکنم

از تک به تکشون متنفرم

واقعا ادمای خوبی نیستن

فامیلای پدریم رو دوست دارم از خاله هام متنفرم و از دختر خاله و پسر خاله

فامیلای مادری رو واقعادوست دارم از دیدنم ذوق میکنن دوستم دارن

ولی پدری زنده و مرده بودنشون برام فرقی نداره وقتی مادربزرگم سالم و سرحال میدونه پسرش مریضه ۶ ماه یکبار زنگ نمیزنه احوالش رو بپرسه منم مشتاق نیستم برم دیدنش

عمه بزرگم: نفرت (چون میخواست بدبختم کنه)

عمه کوچیکم: دوستش دارم

عموم: حس خاصی ندارم

فامیلای مادریم: نفرت (چون اینا همش دنبال پز دادن و فخرفروشی و تحقیر کردنن)

ما از نظر خانواده پدری شش عمه و یک عمو دارم. از نظر مادری هم چهار خاله و چار دایی.

هر دو طرف هم پر بچه،،فامیل های دیگه مون هم پر جمعیت و اکثریت خونه ها کنار همن. بچه بودیم دورهمی ها شلوغ و واقعا لذت بخش بود.

الان خیلی هنر کنم به مادرم، مادرشوهرم، مادربزرگ مادرم و یه خاله م سر می زنم.

بقیه نه تو جشن هاشون نه تو غم هاشون پنج شش سالیه که نیستم.

تنها نفر فامیل که از همه برید خودمم و روانم هم آرومه 😁 تنهایی هامو با کلاس هنری و سفر و .. پر می کنم. حتی اهل وضعیت و استوری نیستم. دلم می خواد زندگیم از همه دور باشه.. از وقتی که جامم عوض کردم و دورتر شدیم حس می کنم خونه جدید یه سبکی ای داره، قبلی کنار بقیه فامیل بود و همیشه شلوغ بود. سنگینی خاصی هم رو زندگی مون و خونه مون داشت. دیگه دوست داشتم از همه دور نگه دارم.

همیشه هم می خواستم چنین تاپیکی بزنم ببینم بقیه هم از دوری لذت می برن یا فقط چند نفریم😂