چون وقتی رفتار سرد ازشون میبینم هیچوقت نمیپرسم چرا،فقط فاصله میگیرم، هیچوقت پیگیر قهری که باعثش نیستم نمیشم
چون وقتی باهام قطع ارتباط میکنن هیچوقت نمیگم برگردید هیچوقت نمیپرسم چرا، کاملا خنثی (به ظاهر) میگذرم و چیزی به روم نمیارم.
وقتی پسری باهام تموم میکنه روال عادی زندگیم(به ظاهر) ادامه میدم، استوریای روزانه ام رو میذارم، درسمو میخونم سرکارم میرم.
ناخودآگاه جوری برخورد میکنم که انگار اتفاقی نیفتاده یا حتی شادم.
درصورتی که پر از تنهایی و ناراحتی ام، ففط غرورم اجازه نمیده برم سمت آدمایی که 100 بهم توجه نمیکنن. خودم زودتر بارمو میبندم و کوچ میکنم.
الانم واقعا پر از حس تنهایی ام ولی حاضر نیستم برگردم سمت آدمی که توجهی که لایقش بودم رو بهم نداد، با اینکه خیلی افسرده حال شدم...
