چرا از این دید نمی بینید که اگر طرف مقابل حتی عقیده کاملا متفاوتی داشته باشه برداشتش باید این باشه که یک نفر از روی محبت بهش توصیه هایی برای بهبود اخلاقی داره؟
فرض کنید یک پدر روحانی مسیحی ما رو ببینه و ما رو به خوشرفتاری یا عبادت دعوت کنه؛ ناراحت می شیم؟!
یا فقط نسبت به اسلام و دین رایج کشورمون گارد هست؟!
بدون عقیده مشترک هم می شه خیرخواهی و محبت رو می شه ارج نهاد.