قشنگترین شعری که دیدیدین

من آن توام، مرا به من باز مده.

مولانا

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو

چرخ گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت. دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

چه خواهد کرد با ما عشق؟ پرسیدیم و خندیدی
فقط با پاسخت پیچیدهتر کردی معما را

شانهات را دیر آوردی سرم را باد برد
خشت خشت و آجر آجر، پیکرم را باد برد

من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند
نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد

از غزلهایم فقط خاکستری مانده به جا
بیتهای روشن و شعلهورم را باد برد

با همین نیمه، همین معمولی ساده بساز
دیر کردی نیمهی عاشقترم را باد برد

بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت
وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟

آبی طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه است که قربانیت کنن

ای دوست قبولم کن و جانم بستان😇

و اگر برتو ببندن همه درها و گذر ها

ره پنهان بنماید که کس آن ره نداند

نمی دونم درست نوشتم یا نه کلیت این بود

امیدوارم یک روز واقعا همچین اتفاقی برام بیوفته و با اشک ذوق بخونمش🥹

گاهی گمان نمی کنی ولی خوب میشود

گاهی نمیشود، که نمیشود، که نمیشود

گاهی بساط عیش خودش جور میشود

گاهی دگر تهیه به دستور میشود

گه جور میشود خود ان بی مقدمه

گه با دو صد مقدمه ناجور میشود

گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است

گاهی نگفته قرعه به نام تو میشود

گاهی گدای گدایی و بخت با تو یار نیست

گاهی تمام شهر گدای تو میشود

گاهی برای خنده دلم تنگ میشود

گاهی دلم تراشه ای از سنگ میشود

گاهی تمام این آبی آسمان ما

یکباره تیره گشته و بی رنگ میشود

گاهی نفس به تیزی شمشیر میشود

از هرچه زندگیست دلت سیر میشود

گویی به خواب بود،جوانی مان گذشت

گاهی چه زود فرصتمان دیر میشود

کاری ندارم کجایی، چه میکنی

بی عشق سر مکن که دلت پیر میشود

زخم تبرت مانده ولی جای شکایت شادم که نگه داشته ام از تو نشانه

چه تاپیک قشنگی

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

حافظ