هر چی فکر میکنم دلیل خلق خودمو نمیتونم بفهمم یا هضم کنم

من خیلی به خدا اعتقاد دارم همیشه سعی میکنم کاری نکنم خدا ازم ناراحت بشه ولی الان یه مدتیه همش به این فکر میکنم اصلا خدا چرا منو آفریده دلیل خلقشو نمی دونم آخه هیچ خاصیتی ندارم نه کاری بلدم نه حرفه ای هیچی همش تو خونه نشستم وقتی یه انسان هیچی بلد نیست نه خوشکلم نه درس خوندم شرایط شو نداشتم. نه مطالعه ای چیزی داشتم همش کار خونه و روز های تکراری نمیتونم الان هم برم دنبال حرفه ای چیزی چون هم بچه دارم هم احساس میکنم هیچی یاد نمی گیرم کوچک ترین کار ها پیش چشمم سخته احساس میکنم نمیتونم احساس اضافه بودن میکنم احساس پوچی نه خوشکلی دارم نه مهارتی ولی در کار خدا موندم کاش کی از اول اصلا منو نمی آفرید اخه یه انسان به درد نخور برای چی خوبه چرا زندگی کنه خدا ان شا الله اینارو ازم ب ناشکری نگیره ولی روی دلم مونده بود کسی رو هم بجز شماها نداشتم پیشش بگم ممنون که خوندید