مدتی بود که به آب دادن به یه گیاه پلاستیکی ادامه میدادم.
چون خیلی واقعی به نظر میرسید.
و چون خیلی دلم میخواست شکوفه بدهد.
با اینکه با چشمای خودم می دیدم که پلاستیکی است.
بین 《باور داشتن به کسی》و 《یاد گرفتن باور کردن و پذیرفتن آنچه واقعا هست》مرزی بسیار باریک وجود دارد.
ولی شاید صادقانه تر این باشد که اجازه دهیم یک گیاه پلاستیکی همان چیزی باشد که هست 《پلاستیک》.
برای اینکه آب را هدر ندهیم و آن را به گیاهی بدهیم که واقعا می تواند شکوفا شود.
اگر در رابطه ای به امید بهش رسیدن ماندید اون امید فقط یه پلاستیکه
