عشق یک طرفه

حدود 13 سال پیش شهرستان دانشجو بودم و بقول معروف تو چشم بودم. یکی از همکلاسیام شدیدا عاشقم شده بود و من هیچ وقت تحویلش نمیگرفتم  چون کسی دیگه رو دوست داشتم.....خیلی تابلو بود و همه میدونستن چطوری منو دوست داره اما اصلا هیچیش بمن نمی‌خورد ی جوون اس و پاس...  بماند ک چ ماجراهایی برام پیش اومد و انصراف دادم برگشتم تهران. ولی ی چیزی برام خیلی عجیبه بعد این همه سال یباررو کنجکاوی اسم طرفو شانسی زدم اینستا دیدم پیج منو داره و از رو عکسام اسکرین شات گرفته گذاشته پیجش و همچنان شعرای داریوشو زیرش نوشته و از من ب عنوان عشق زندگیش یاد کرده. هنگ کردم طی تحقیقاتی فهمیدم زن داره بچه داره ولی همچنان بافکر من داره زندگی میکنه. خیلی سخته باورش تو زمونه ای ک عشق دیگه معنی نداره ی نفر اینجوری سالها دوستت داشته باشه و واقعا هم من هیچ حسی بجز ترحم بهش ندارم و نداشتم. دایرکت داد بهم چند وقت پیش و ابراز عشق و علاقه فراوان منم بهش گفتم من اصلا بهش فکر نمیکنم زندگیمو دوست دارم و تشویقش کردم ک این توجه رو ب زن و بچش بده و باتقدیرش کنار بیاد. اون ک بیخیال نمیشه تحت هیچ شرایطی و میگه تو بمن کار نداشته باش زندگیتو کن ولی من نمیتونم فراموشت کنم. انگار ک خودشو محکوم کرده ب این عشق. اصلا کاملا افسردس و ب حرف گوش نمیده. من اینستامو کلا دیلت کردم ک دسترسی بهم نداشته باشه بلکه بچسبه ب زندگیشو این ک الکی دلخوش نشه ولی دلم براش میسوزه. چرا داره زندگی و جوونی رو از خودش و لذت خوب زندگی کردنو از زن و بچش میگیره بخاطر ی عشق ی طرفه.. دلم برای زنشم میسوزه... نمیدونم بعضی وقتا عذاب وجدان دارم میگم من باعث بدبختیش شدم... نظر آزاد...