گاهی فکرم میره به جایی که دوستش ندارم
به از دست دادن
به خالی شدن
به تنها موندن
دلم میترسه، طبیعیه
چون دوست داشتن همیشه با ترس همراهه
اما ترس، آینده نیست
فقط صدای اضطرابه
من الان زندهام
آنها الان زندهاند
و «الان» تنها جاییه که واقعاً وجود داره
اگر روزی زمان، چیزی را از من بگیرد
من فرو نمیریزم
من گم نمیشوم
حتی اگر بمیرند
من پناه دارم
من محافظت میشوم
و از سمت خودم مراقبت میشوم
من یاد گرفتهام
که برای خودم امن باشم
برای خودم بمانم
و خودم را تنها نگذارم
من ایستادهام
با قلبی که ترسیده
اما رها نشده🤍
