چیزی که نوشتید من رو یاد ذکری انداخت که مرحوم موذن زاده اردبیلی در ابتدای اذان می خوونه:
تَوَکّلتُ عَلی الحَیِّ الّذی لایَمُوت، و الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَم یَکُن لَّهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَلَمْ یَکُن لَّهُ وَلِیٌّ مِّنَ الذُّلَّ وَکَبِّرْهُ تَکْبِیرًا
و بگو: «حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه نه فرزندى اختيار كرده و نه شريكى در حكومت دارد و نه به خاطر ضعف و ذلّت، [حامى و] سرپرستى براى اوست!» و او را بسيار بزرگ بشمار!