بچه ها ۳۰ سالمه و بنا بدلایلی هم محدود هستم و خانواده ی سختگیری دارم و تصمیم گرفتم برای کنکور بخونم اما خیلی تنهایی بهم فشار میاره و دوست دارم با کسی حرف بزنم فقط ی رفیق دارم ک اونو هر ۶ ماه ی بار شاید ببینم با اینکه دختره اجازه نمیدن و کاملا محدودم و غیر منطقی هست پدرم
دارم برای کنکور میخونم ک ی رشته خوب قبول شم ولی خیلی وقتا فشار تنهایی دهنمو سرویس کرده و ی پسری هست ک خارج کشوره و ۵ ماهه میشناسمش و تو دوره ی سختی کنارش بودم و بعدش بخاطر کنکور ازش جدا شدم اما شرایط روحیم بدتر شد نبخاطر نبودش بخاطر اینکه کسی واقعا کنارم نیست منم آدمم احتیاج دارم ک ی مردی کنارم باشه با توجه ب اینکه نمیتونم با کسی اینجا باشم چون توقع دارن برم بیرون باهاشون و من نمیتونم بنظرتون برگردم ب همین پسره خیلی بشدت پر کاره و از صبح تا شب سرکاره تازه مهاجرت کرده و منم صبح تا شب پای درسم و فقط شبا باهم حرف بزنیم؟
