شعرانه

قاصدک گریه مکن، بر دل دیوانه ی ما

مصلحت نیست چنین حال، به ویرانه ما

ساقی ما نه چنانست که می پنداری

جرعه ای عشق کفاف است به پیمانه ی ما

قاصدک گو به سفر کرده که از دوری او

جام تلخست مرا، محرم میخانه ی ما

روزگاریست که از دوری او میسوزیم

چکنم نامه بری نیست به پروانه ی ما

قاصدک گو قدمی رنجه نماید به ثواب

تا منّور شود افاقِ... سیه خانه ی ما

در دلم نیست به جز عشق تو وُ سودایی

چه ثمر است به جز عشق ، به کاشانه ی ما

قاصدک گو که خیالت همه شب مونس ماست

از غم توست... همه، نعره ی مستانه ی ما

همه سودای تو دارم به تو می اندیشم

جز رخت نیست در این خانه و بتخانه ی ما

به که گویم چکنم؟ نیست مرا همدم غیر

غم هجران تواست... وُ، دل دیوانه ی ما