یادش بخیر بچه بودم مادرم همیشه این شعر و برام میخوند:
نومید مشو ز چاره جستن
کز دانه شگفت نیست رستن
کاری که نه ازو امید داری
باشد سبب امید واری
در نا امیدی بسی امید است
پایان شب سیه سپید است
مادر جان هیچ وقت نفهمیدم تو چرا همیشه امیدواری...
عزیزم چقدر قشنگ و درجه یک
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستتاپیک های به روز شده
32 ثانیه پیش
33 ثانیه پیش
34 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
