خدایا شکرت

خوبه که همه این ها رو بهت داده من ار لحاظ بدنی سالمم اما دریغ از زره ای آرامش و آزادی 

ناامید شدم ازش دیگه دوسش ندارم

خسته شدم از امید الکی داشتن 

خسته شدم از این خنده های دروغین 

خسته شدم و دارم جون میدم برای یه کم آرامش 

خسته شدم بسکه گفتم شکرت 

دعواهای پدر و مادرم 

رفتار بابام کسی که نه پدری کردن بلده از شوهر بودن کسی که تنها چیزی که خدا زیاد بهش داده زبون دراز و نیش کلامشه و اعتماد به نفس الکیش به خاطر اون و طرز حرف زدنش هیچ کدوم ار فامیل باهامون رفت و آمد ندارن تو هر جمعی میره بقیه رو با کنایه هاش ناراحت میکنه و ما رو سرشکسته حتی یکی از دلایل ازدواج نکردن منم همینه میتونم بگم مهمترین دلیلیش هر کس رفتارش رو میبینه دیگه سمتم نمیاد شعور حرف زدن نداره و تو جمع خجالتم زده امون میکنه و یه جشن بخوایم بریم خون به دلمون میکنه بسکه میگه نریم فلانی به من اون حرف و زدم یا خسته ام و... مامان بدبختم نابود شده از دستش منم از این طرف 

حالا تو بگو به نظرت من چی رو باید شکر کنم

اونایی که جنگیدن امید داشتن نه منی که پرام و چیدن درس خوندم اما نه رشته ای که دوس داشتم چون نزاشت برم شهر دیگه و پول دانشگاه آزاد رو هم نداد و نداشت 

نرفتم سرکار چون بهم آزادی نداد 

از لحاظ مالی هم همیشه حسرت کشیدم و میکشم چون مرد ساپورت کردن نیست و نصف سال بیکاره 

فقط منتظره منو به یکی مثل خودش شوهر بده و خرج یه نونخور از سرش کم بشه و دیگه بقیه بهش نگن دختر ما شوهر کرده اما مال تو نه 

من از خدا خدایی ندیدم گفت دعا کنید تا اجابت کنم اما نکرد 

گفت صدام بزنید تا جوابتون رو بدم اما نداد 

من همانم که چیدند پر و بالم

من دنبال ترحم نیستم 

و خسته شدم از صبر هم من دختر 15 ساله نیستم که بخوام تو یکماهه همه آرزو هام برآورده بشه من سالهاست صبر کردم و کاری هم از دستم برنمیاد مگر اینکه فقط فرار کنم از این خونه که نمیکنم و فقط میگذرونم این زندگی مزخرف رو 

شب خوش