زن روستایی

شاید توقعت از زندگی این بوده مثل خانواده خودت 

پدر و مادر شوهرت دست شما را بگیرند و حالا برعکس شده 

این بزرگترین شانس زندگیت هست که محتاج والدین خودت و شوهرت نیستی 

در هر شرایطی انسان می تونه احساس خوشبختی و یا بدبختی بکنه 

چون یک مسئله نسبی هست 

خوشبحال مادرت که با این سختی هایی که تعریف کردی احساس خوبی از زندگی داره 

اهان من فکر کردم مردهاشونو میگی،ببخشید تند رفتم یه لحظه خیلی ناراحت شدم

اشکال نداره عزیزم

پایین تر گفتم منظورم از افتخار به شما خانوم ها و دختر های بلوچ بود عزیزم ❤️

چقدر عالی هست قلمتون. قابل باور نیست این توانایی شما در نوشتن. 

دنیا همه چیز رو به همه نمیده. امیدوارم. این موهبت قدرت قلم شما گوشه ای از آنچه که دنیا  از شما بازداشته را به شما برگرداند. 

افرین که کنار نکشیدی

سلام خانم گل چقدر متنت به دلم نشست رو نویسندگی کار کن

اما صبر تا پیک بعدی منم از زندگیم بگم که بذونی زندگی تو تهران چه مصیبت هایی داره

زندگی در تهران مصیبت بزرگیست گرانی بدبختی ادمهای حروم خور و دزد من یه دختر تو تهرانم از صبح تا شب بخاطر یه لقمه نون حلال میدوم روز و شب یرام فرقیندارد در تهران مسیر ها طولانیست از ۵ صبح از خانه میزنم بیرون تا ۹ شب که به خانه برمیگردم یعنی 16 ساعت بیرون از خانه هر چقدر میدوم به سختی خرج خانه میشود اونم با کلی کمبود این و نخر گرونه و اینا و زندگی زیر معمولی مدیرم سرزنشم میکند کار های سنگین به من واگذار میکند گاهی در این 16 ساعت حتی یک وعده غذایی ندارم پدرم بیمار هست و هزینه درمان بالاست مادرم خیانتکار هست و با مردان زیادی در ارتباط هست و حتی با ما زندگی نمیکند مهریه و نفقه که ارزش ان بالاست به اجرا گذاشته و امکان حکم جلب و زندان رفتن پدرم بالاست جز خودم 3 بچه کوچکتر از من هستن که مسئولیت انها با من هست از بچگی درس خوندم و کار کردم اما در عذابم حسرت یک خوابیدن طولانی به دلم مانده چون از ساعت 9 شب که به خانه میایم شام و رسیدکی به کارهای خانه با من است تا نزدیک به صبح و ختی وقت خوابیدن ندارم

به راستی من چقدر بدبختم